Son Zamanlar Kâbusu

Her gece görmeye alıştığım,temanın bi kere bile değişmediği o komik kabuslarımdan bi tanesiydi yine.Ama bir şekilde farklıydı; gerçek hayatta yapmadığımı düşündüğüm tüm kıskançlıkları yapıyordum,inanılmaz şımarmıştım.Umurumda olmadığını sandığım ve nefret ettiğim bütün insanlar da oradaydı.Bana durmadan "Bi'şey ister misin?" diyip duruyolardı.İnanılmaz korkuyodum.Geçmişte; bişeyin olmasını beklerken "ya olur ya da olmaz, her türlü sorun değil" diyebilerek bişeyleri başarmış olmanın verdiği güveni bile kaybetmiştim sanki.Çünkü herkes/herşey,bana o kadar iyiydi ki,ama o kadar iyiydi ki,sanki deli gibi alışıp bi daha olmasını istediğim bi şey olmadığında şımarık çocuklar gibi kendimi yere atıp bağıra bağıra ağlayacaktım.Kendimi durmadan başka bi evde buluyodum,ama hepsi tanıdıktı; doğduğum günden bugüne kadar taşındığımız bütün evleri karışık bi sırayla gezdim.Evlerin her yeri kendilerini kırdığım için pişman olduğum insanların sarı çerçeveli fotoğraflarıyla doluydu,tavanlarında ise gitarlar monte edilmişti çıldırıcaktım.Zıplasam da hiç bi gitarı elime alıp çalamıyodum.Hatta çok eminim bostancıdaki evde sigara istedim birilerinden,on beş kişi falan ağzımı zorla açıp bi sürü sigara yerleştirdi.Aynı anda hepsini içmezsem bozulup gidiceklerini söylüyorlardı(bide manyak gibi ağlıyolardı).Yemin ederim boğazımın acısına kadar çok net bi şekilde hatırlıyorum.O sırada ne hissetsem ona göre aşırı tepkiler veriyodu bu insanlar; mutlu olduğum bişey düşündüğüm an manyak gibi gülüp koşuşturmaya başlıyolar, üzgün olduğumu düşündüğümde de gömleklerini, t-shirtlerini yırta yırta ağlıyolardı.Hele nefret ettiğim aşırı şişman bi akrabamın ağlamış salak suratıyla bana koşarak gelip sarılması ve beni ezmesi anını gerçekten unutamicam.Zaten o saniyeden sonra böyle çok yüksek bi yerden düşer gibi hissedip uyandım.Bi sigara yaktım.Hava bayağı güzeldi.