Nedir?

Yine dopdolu ve çok mutludur.
Yazardı,yönetirdi.
Arkasında duramazdı ama sonra.
Aydınlığa bakardı korkunca,rahatlardı.
Ama belirsizliğin karanlığı birden ortaya çıkıp örterdi tüm güzelliği.

-Of.
Ne aptalmış.
Ne kadar da severmiş kendinden 3.tekil şahıs olarak bahsetmeyi.(*) -

İtinayla seçerdi milyonların arasından,
"Orada hayat var" derdi.
"Burada ölüm"
Bütün gücününü verirdi seve seve.
Göremezdi aslında hiç bir farklarının olmadığını.
Ama sonra "inançlı ol" dedi, oturup düşündü..
Ne başlangıcıymış, ne de sonu 'battaniyesi sırtındayken merdivenden inmeye korkan çocuğun bilinmez acısının.'
Aslında hepsini o üretirmiş çünkü.
Kapılmaya,koşmaya,omuzlarına almaya,her saniye tekrar tekrar kazanıp-kaybetmeye falan takılıp düşermiş.
Gülüp + güldürüp ihanet edermiş benliğine.
'Hafif hüzünlü,hafif komik' olurmuş sonra.
Uyuşurmuş,uçarmış,inemezmiş,düşermiş.
Kazanılan yokmuş,kaybedilen yokmuş.
Anlamış.
Palavraymış hepsi.
Vakit varmış sadece.
O da tamammış.
Kolay gelsin.
30.05.2009 - 01.42